104 LAMINAT - CZYLI IM MNIEJ AUTEK, TYM WIĘCEJ "ZNAWCÓW" TEMATU.

O tym autku, które jednym się podoba, inni twierdzą że jest to szkarada pisało już wielu. Mnie natomiast egzemplarz nr 001 (jeden jak mniemam z "wielkiej czwórki"), który przez Pana Waszczura z Pomorza, poprzedniego właściciela został pieczołowicie i zgodnie z oryginałem odrestaurowany, urzekł od chwili kiedy go zobaczyłem w piękny zimowy poranek przed kilkoma laty.

Wyszukiwanie motoryzacyjnych staroci wymaga przede wszystkim cierpliwości i wiary. Tej pierwszej - aby przeczekać nawet kilkanaście miesięcy, aż poprzedni właściciel urealni cenę, drugiej - że to nastąpi i że tym szczęśliwcem będę ja. I jak mawiają sąsiedzi zza wschodniej granicy "mnie powiezło", nieco przepłaciłem, ale została moją.

"Na kołach" została dostarczona do Warszawy, niestety problemy ze skrzynią biegów i brak jednego z trzech do przodu sprawił, iż musiałem wymienić ją na nową, z grubszych zmian to odbudowałem jedynie tapicerkę wnętrza.

Ponieważ udało mi się przy okazji zakupu kolejnego laminatu wejść w posiadanie dokumentacji z prób fabrycznych mam gwarancję, iż autko jest jednym z 4 egzemplarzy, choć moje z numerem 001 zostało fizycznie wykonane i skierowane do prób drogowych po egzemplarzu 002, który do niedawna znajdował się w okolicach Pruszkowa. Charakterystyczny element tych pierwszych to klamki zewnętrzne od syreny i pas tylny z wąskimi lampami kierunkowskazów.

Resztki jeszcze jednego "fabrycznego", jak przypuszczam, egzemplarza znajdują się na dachu budynku złomowiska samochodów na warszawskiej Woli. (Patrz obok - "Syrenka na dachu".)

Ponieważ zostało wykonanych w latach 70-tych jeszcze kilka lub kilkanaście egzemplarzy tzw. "rzemieślniczych", najczęściej wyklejanych na ramie od Wartburga 312, (nadwozia z laminatu to nawet szczury żreć nie chciały) to do niedawna mniej lub bardziej zdewastowane egzemplarze można było spotkać na szrocie pod Radomiem i w okolicach Mielnika na Podlasiu (oba nadawały się do odbudowy), być może ocalały jeszcze inne, choć opowieści o wykonaniu kilkudziesięciu egzemplarzy metodą chałupniczą można chyba włożyć między bajki…

Oprócz wspomnianego powyżej byłem szczęśliwym posiadaczem jeszcze 3 autek tego typu, w tym dwóch sprawnych, teraz zostały tylko dwie.

Ten pomarańczowy egzemplarz, obecnie oklejony etykietami, jest o tyle ciekawy, gdyż został wyklejony w pierwszej połowie lat osiemdziesiątych na ramie od Wartburga 312, a w połowie lat osiemdziesiątych zamontowano w nim rzędowy, 4-cylindrowy silnik o poj. 1600 cm³ od VW audi. Konieczność zamontowania chłodnicy spowodowała wydłużenie maski silnika i dziś z przodu mamy skrzyżowanie audi ze skodą. Niezaprzeczalnym walorem tego egzemplarza jest jego szybkość (nawet ponad 150 km/h) oraz niezawodność, która sprawia że bez większego ryzyka "zaliczam" nim kilka zlotów rocznie…

Następnym nabytkiem był egzemplarz (biały) z silnikiem s15 od syreny i przodem jak w "wielkiej czwórce", ale już innym pasem tylnym ze światłami od pf 125p. Po remoncie instalacji elektrycznej poprzegryzanej przez szczura w 4 miejscach, autko otrzymało nową tapicerkę wnętrza.

Natomiast "sportowy" żółty egzemplarz przeznaczony wstępnie do remontu, pozostał egzemplarzem stojącym, ponieważ u poprzedniego właściciela przeszedł dość poważną kolizję, która spowodowała "przekoszenie" ramy, co automatycznie w przypadku oklejenia ramy i nadwozia laminatem eliminuje możliwość powrócenia do stanu przyzwoitości. Dwa ostatnie egzemplarze trafiły w 2007 roku do nowego właściciela w Łodzi.

Choć był to w zasadzie tylko wniosek racjonalizatorski, który nie miał dalszego ciągu, to zastanawia niechęć i lekceważenie tego modelu przez "znawców" tematu. Przecież, jak na połowę lat sześćdziesiątych było to auto, które mogło się ówcześnie podobać. W końcu przecież towarzysze z DDR mieli swoją "mydelniczkę", która zmotoryzowała ich kraj, a w innych "demoludach" była obiektem pożądania jeszcze w latach osiemdziesiątych.

Niestety okresowe pogorszenie mojej zdrowotnej kondycji w latach 2005-2006 sprawiło, iż podjąłem decyzję o rozstaniu się z dwoma laminatami. Biały, ten którego odbudowałem po tym jak przez laty stanowił siedlisko i pożywkę dla szczurów oraz żółty, który po kolizji nieco został "przekoszony" trafiły do prawdziwego kolekcjonera i pasjonata starej motoryzacji w mieście Łodzi. Mając zaś za towarzyszy w garażu np. mecedesa "pagodę", czy inne perełki, będą przez wiele lat miały zapewnioną spokojną i bezstresową emeryturę, a w razie potrzeb będą mogły liczyć np. na małą restaurację.

Najlepszą - i jak dotąd jedyną - choć stosunkowo rzadko aktualizowaną stroną o syrenkach laminatach jest: www.syrenalaminat.republika.pl, którą polecam.

Ciekawostką również, a można rzec wydarzeniem 2007 roku jest odnalezienie przez grupę pasjonatów działających przy Muzeum Techniki w Warszawie znacznej części form (kopyt) do wyklejania elementów laminatek, oraz jednego prawie kompletnego egzemplarza nadwozia w stanie surowym. Oby wyciągnięte z krzaków w podwarszawskim Józefowie znalazły suche i bezpieczne miejsce przy ul. Żelaznej.

Historia dopisała kolejne karty. Muzeum Motoryzacji wyrzucono na początku 2009 r. z ul. Żelaznej. Część eksponatów znalazła miejsce w nowej siedzibie na ul. Filtrowej, reszta ponoć ma czasowo powędrować poza Warszawę. Wygląda więc na to, iż "linia produkcyjna" syreny laminat nie zostanie zbyt szybko zaprezentowana szerokiej publice.